Karar Verildi: İnfaz mı, İnfazın Durdurulması mı?

Ruhun Büyük Uyanışı: Karanlığın Kuşatmasında Sınırın Namusu

17 Nisan 2026

Son iki haftadır Türkiye’nin üzerine çöken o ağır ve dumanlı havayı, okullarımızdan yükselen şiddet çığlıklarını ve her biri kalbimize birer kor gibi düşen o hazin ölümleri izlerken; herkes konuştu, herkes tedirgin oldu. Birçok kişi çocuğunu okula göndermedi ya da başka bir yol bulmaya çalıştı… Toplumun hücrelerine kadar sızan bu şiddet sarmalı ve "gelecek" dediğimiz fidanların okullarda soluşu, aslında dışarıdaki büyük yangının zihinlerimizdeki birer yansımasıdır. İşte bu yüzden; dışarıdaki bu kaosu dindirebilmenin tek yolunun, önce kendi içimizdeki o büyük mahkemeyi kurup, ruhumuzun sınırlarını yeniden çizmek olduğuna inanarak bu satırları kağıda döküyorum. Önceki yazılarımızda söz verdiğimiz gibi başlığı değiştirmedim ama iki başlıklı bir yazı kaleme almayı uygun buldum. Hepinizi, bu karanlıkta sığınılacak tek liman olan vicdanın selamıyla selamlıyorum. Zira vicdan, kendi ruhumuzda kurduğumuz en büyük terazi ve mahkemedir öyle değil mi?

Vakit, o uzun ve sessiz koridorun sonundaki büyük kapıya dayanma vaktidir. Arşivin derinliklerinden çıkardığımız, üzerine yabancı ellerce "geçersiz" notu düşülmüş o tozlu yaşanmışlıklar şimdi masada duruyor. Dışarıda nisan güneşi, pencerelerden bir hakikat seli gibi akıp masadaki o sararmış kağıtları çiğ bir ışıkla yıkıyor. Bugün o ağır tokmak masaya inecek; ama bu kez bir cezayı onaylamak için değil, toplumun ve geçmişin ruhumuz üzerine koyduğu o sahte ipoteği kaldırmak için...

Yıllarca, başkalarının bize biçtiği dar elbiselerin içinde nefes almaya çalıştık. Geçmişin puslu sabahlarında zihnimize zerk edilen "yapamazsın" zehri, zamanla kendi sesimiz sanmaya başladığımız bir fısıltıya dönüştü. Eğer bugün hâlâ o eski yankılara boyun eğersek, kendi hayatımızın hapishanesinde gönüllü birer mahkûm kalırız. Oysa şimdi, sessiz bir idrak makamı elinde "Bugünkü Ben" yazılı o görkemli dosyayla içeri giriyor. Üzerinde sadece yaşanmışlığın onuru ve gerçeğin sarsılmaz kanıtları var.

Hâkim, elindeki kalemi bu kez tereddütsüzce kırıyor:

"Geçmişin tüm yanılgıları ışığında, ruhun üzerindeki her türlü haciz kaldırılmıştır!"

İşte o an, bir barajın kapakları açılmışçasına büyük bir hafifleme başlar. O eski "yetersizlik" prangası...

Tahliye.

Kendi ellerinle ruhuna doladığın o "hata yapma korkusu" düğümü... Beraat. Yılların biriktirdiği o ağır keder senedi...

Zamanaşımı.

Zihnindeki o karanlık hücrelerin kapıları ardına kadar açılıyor. Elinde, üzerinde kendi özgür iradenin imzası olan o beratla dışarı çıkıyorsun. Dışarıda dünya; gökyüzünün sonsuz maviliği, baharın taze kokusu ve yazılmayı bekleyen o büyük romanın beyaz sayfaları seni bekliyor.

Fakat asıl yolculuk, o kapıdan çıktıktan sonra başlar:

Ruhun vatanına bir "Gümrük Kapısı" inşa etmek.

Çünkü dışarısı; okullardaki o hoyrat şiddetle, sokaktaki adaletsizlikle ve senin üzerinde hiçbir hakkı olmadığı halde hayatına sızmaya çalışan o kalabalık gürültüyle dolu. "Geç kaldın" diyenlerin sinsi uğultusu, "senin iyiliğin için" denilerek sunulan zehirli tavsiyeler... Hepsi birer sınır ihlalidir.

Kendi sınırlarını çizmek, dünyadan kaçmak değil; ruhunun bahçesindeki en nadide çiçekleri çiğnetmeme kararlılığıdır. Bir çınar ağacının kökleri kadar sarsılmaz bir "Hayır" diyebilmek, insanın kendine borçlu olduğu en büyük dürüstlüktür. Zihninin o mahrem odalarına her gürültüyü, her karanlık haberi buyur edemezsin. Gümrükten geçmek isteyen her düşünceyi o ince teraziye koymalısın: Bu ses gerçekten bana mı ait? Kendi vicdanımın berrak suyu mu, yoksa dışarının çamuru mu? Bu fikir ruhuma bir kanat mı takıyor, yoksa ayaklarıma yeni bir zincir mi vuruyor?

Bugün o eşikte dur ve sadece nöbet tut. Niyetinde duruluk olmayan hiçbir cümleyi ruhunun sınırından içeri sokma. Unutma; senin zihnin senin tek yurdundur ve orayı korumak sadece senin ellerindedir. Gümrükten geri çevirdiğin o ilk "yabancı telkin" ile ruhunun ilk defa gerçek bir bayram sabahına uyandığını hissedeceksin.

Nihai Karar: Ruhun üzerindeki her türlü gölge kalkmıştır. Müvekkil, yani sen; bugünden itibaren kendi hikâyesinin tek efendisi olma hakkını geri almıştır.

Dava bitti. Gökyüzü uçsuz bucaksız. Artık gerçekten hürsün. Umut ediyorum ki herkesin davası adaletle tecelli bulur. Hürriyet nimettir ama başkasının hürriyetini elinden almak ise en büyük vicdansızlıktır.

Telif Hakkı ve Sorumluluk: "Bu köşe yazısındaki fikirler yazarın şahsi görüşleridir ve yazarın sorumluluğundadır. Yazının tüm hakları saklı olup, kaynak gösterilmeden iktibas edilemez"